> Inhoudsbeschrijving
Zeewater is zout, zeggen ze is het verhaal van een Antwerpse familie in de jaren vijftig. De Koude Oorlog woedt. Het katholicisme zet de toon.
Raymond is overtuigd communist en antiklerikaal. Zijn vrouw Rika deelt die visie niet. Zij droomt van glamour en van hartstocht in haar leven. Hun dochter Rosa ervaart en ondergaat de huiselijke spanningen zeer bewust. Ze is onafgebroken op haar hoede voor de wisselende stemmingen in huis en weet zich staande te houden zonder openlijk partij te kiezen.
Haar fantasie is haar houvast. Ze geniet van de verhalen die haar onderwijzer op school vertelt, en raakt gefascineerd door de mystieke kanten van het katholieke geloof.
Niets kan echter voorkomen dat het gezin langzaam uiteenvalt.
> Tekstfragment
Mijnheer Schollaert rookt een sigaret, zijn transistorradio staat aan: ‘mijn portatiefke’, zegt hij. Beige met een wijnrode band. De muziekdeuntjes schallen vrolijk door de lege klas.
‘Rosa, haal eerst de rekenschriften op’, zegt mijnheer Schollaert.
Ik reik hem de stapel schriften aan. Gaat hij de oefeningen nakijken. Hij schrijft altijd een opmerking onder aan het blad. Naargelang puik, knoeiwerk of iets tussenin. Hij noteert de punten in zijn puntenlijst. Mama vindt hem als twee druppels water op Tony Curtis lijken.
‘Ruim wat op, Rosa, en leg de mappen op een nette stapel.’
‘Het bord vegen, mijnheer?’
‘Ja, doe dat.’
Eerst met een kletsnatte spons. De druppels lopen in de mouw van mijn trui. Natte wol voelt vervelend aan. Met de uitgewrongen spons over het bord en dan met de bordvod. Geen nevel van krijtvegen achterlaten, zorgvuldig te werk gaan.
‘Mijnheer?’
‘Ja, Rosa.’
‘Mijnheer, zou dat nu echt waar zijn, mijn vader zegt dat ze in Amerika volhouden dat de aarde plat is.’
> Meer boeken van deze auteur
STUUR DOOR