Assia Djebar |
Nergens thuis in het huis van mijn vader
> Inhoudsbeschrijving
In een geromantiseerde terugblik op de eerste zeventien jaar van haar eigen leven voert Djebar in dit boek een Algerijns meisje ten tonele dat opgroeit in een zeer traditioneel milieu. Fatima’s prille jeugd wordt getekend door het overlijden van haar kleine broertje. Alleen op de wereld van Hector Malot, het eerste boek dat ze leest, maakt een diepe en blijvende indruk.
De kloof tussen de verschillende culturen en gemeenschappen in Algerije, de lokale bevolking en hun onderdrukkers – de Fransen – wordt in deze periode steeds zichtbaarder. Op kostschool in Blida sluit Fatima vriendschappen met meisjes van Franse afkomst. Er gaat een nieuwe wereld voor haar open, die in groot contrast staat met haar traditionele familieleven.
De kloof tussen de verschillende culturen en gemeenschappen in Algerije, de lokale bevolking en hun onderdrukkers – de Fransen – wordt in deze periode steeds zichtbaarder. Op kostschool in Blida sluit Fatima vriendschappen met meisjes van Franse afkomst. Er gaat een nieuwe wereld voor haar open, die in groot contrast staat met haar traditionele familieleven.
> Tekstfragment
Een meisje omhelst me lachend, haar kussen verstikken me; een ander zit ongedwongen gehurkt op de tegelvloer en strijkt zachtjes langs mijn korte jurk of mijn rok met Schotse ruit.
‘Ze is gekleed als een kleine Française!’ roept ze, spottend of afgunstig, in de richting van mijn moeder, die glimlacht, niets zegt.
(…)
Ik zwijg, ik voel me opeens raar, niet op mijn gemak door die onbeduidende kletspraatjes.
‘Jazeker,’ gaat een derde opgewonden verder, ‘ze zeggen dat haar vader poppen voor haar koopt … niet zulke die we zelf van lappen en houten stokjes maken, nee …’ fantaseert ze verlangend, ‘echte poppen, zoals de Fransen die hebben!’
Mijn moeder staat op, loopt weg naar een ander groepje; voor haar zijn het niet meer dan kletspraatjes.
Ik, zwijgend op die binnenplaats die gonst van de stemmen van vrouwen van alle mogelijke leeftijden die alleen van top tot teen bedekt de straat op gaan, ik voel me, opeens verontrust door die opmerking, duidelijk ‘de dochter van mijn vader’.
Een vorm van uitsluiting – of een genade?
‘Ze is gekleed als een kleine Française!’ roept ze, spottend of afgunstig, in de richting van mijn moeder, die glimlacht, niets zegt.
(…)
Ik zwijg, ik voel me opeens raar, niet op mijn gemak door die onbeduidende kletspraatjes.
‘Jazeker,’ gaat een derde opgewonden verder, ‘ze zeggen dat haar vader poppen voor haar koopt … niet zulke die we zelf van lappen en houten stokjes maken, nee …’ fantaseert ze verlangend, ‘echte poppen, zoals de Fransen die hebben!’
Mijn moeder staat op, loopt weg naar een ander groepje; voor haar zijn het niet meer dan kletspraatjes.
Ik, zwijgend op die binnenplaats die gonst van de stemmen van vrouwen van alle mogelijke leeftijden die alleen van top tot teen bedekt de straat op gaan, ik voel me, opeens verontrust door die opmerking, duidelijk ‘de dochter van mijn vader’.
Een vorm van uitsluiting – of een genade?
> Recensie
‘Een groots auteur.’ – Tahar Ben Jelloun
> Meer boeken van deze auteur
| De verdwenen vrouw | Gebonden | 11 03 2004 | € 12.50 |
| Het verloren woord | Gebonden | 18 03 2005 | € 12.50 |
| Nachten in Straatsburg | Gebonden | 20 11 2000 | € 12.50 |
| Nergens thuis in het huis van mijn vader | Gebonden | 30 10 2009 | € 22.50 |
