Simone Lenaerts |
Zeewater is zout, zeggen ze
> Inhoudsbeschrijving
‘Ik heb geprobeerd het verhaal zo filmisch mogelijk te brengen. Elk detail heeft een functie, vertelt iets zonder het uit te leggen. Dat laat ik aan de verbeelding van de lezer over. Ieder van de drie hoofdpersonages – vader, moeder en dochter Rosa – heeft een eigen stem met een eigen dimensie. Ik hanteer heel bewust een variant van het algemeen beschaafd Nederlands wanneer het voor de psychologie en de maatschappelijke situatie van de personages nodig is; daarnaast gebruik ik dialectische elementen.’
> Tekstfragment
Mijnheer Schollaert rookt een sigaret, zijn transistorradio staat aan: ‘mijn portatiefke’, zegt hij. Beige met een wijnrode band. De muziekdeuntjes schallen vrolijk door de lege klas.
‘Rosa, haal eerst de rekenschriften op’, zegt mijnheer Schollaert.
Ik reik hem de stapel schriften aan. Gaat hij de oefeningen nakijken. Hij schrijft altijd een opmerking onder aan het blad. Naargelang puik, knoeiwerk of iets tussenin. Hij noteert de punten in zijn puntenlijst. Mama vindt hem als twee druppels water op Tony Curtis lijken.
‘Ruim wat op, Rosa, en leg de mappen op een nette stapel.’
‘Het bord vegen, mijnheer?’
‘Ja, doe dat.’
Eerst met een kletsnatte spons. De druppels lopen in de mouw van mijn trui. Natte wol voelt vervelend aan. Met de uitgewrongen spons over het bord en dan met de bordvod. Geen nevel van krijtvegen achterlaten, zorgvuldig te werk gaan.
‘Mijnheer?’
‘Ja, Rosa.’
‘Mijnheer, zou dat nu echt waar zijn, mijn vader zegt dat ze in Amerika volhouden dat de aarde plat is.’
‘Rosa, haal eerst de rekenschriften op’, zegt mijnheer Schollaert.
Ik reik hem de stapel schriften aan. Gaat hij de oefeningen nakijken. Hij schrijft altijd een opmerking onder aan het blad. Naargelang puik, knoeiwerk of iets tussenin. Hij noteert de punten in zijn puntenlijst. Mama vindt hem als twee druppels water op Tony Curtis lijken.
‘Ruim wat op, Rosa, en leg de mappen op een nette stapel.’
‘Het bord vegen, mijnheer?’
‘Ja, doe dat.’
Eerst met een kletsnatte spons. De druppels lopen in de mouw van mijn trui. Natte wol voelt vervelend aan. Met de uitgewrongen spons over het bord en dan met de bordvod. Geen nevel van krijtvegen achterlaten, zorgvuldig te werk gaan.
‘Mijnheer?’
‘Ja, Rosa.’
‘Mijnheer, zou dat nu echt waar zijn, mijn vader zegt dat ze in Amerika volhouden dat de aarde plat is.’
> Recensie
‘Het is meer dan een ontroerend familieportret, de roman geeft ook een minutieus beeld van de benauwende jaren vijftig ten tijde van de Koude Oorlog, waarin armoe troef was. Het zijn vooral de vele details, de fraaie beelden en de snedige Vlaamse dialogen die Lenaerts zo uit haar mouw lijkt te schudden, die de roman zijn glans verlenen.’ – de Volkskrant
‘Antwerpen-Linkeroever in de jaren vijftig, toen er nog echte communisten waren. Oppervlakkigheid, schone schijn, een zeer aanwezige Kerk, 1-mei-stoeten en stille dromen. Onbegrijpelijk dat dit prachtige boek niet meer aandacht kreeg.’ – Rik Torfs in De Standaard
‘Antwerpen-Linkeroever in de jaren vijftig, toen er nog echte communisten waren. Oppervlakkigheid, schone schijn, een zeer aanwezige Kerk, 1-mei-stoeten en stille dromen. Onbegrijpelijk dat dit prachtige boek niet meer aandacht kreeg.’ – Rik Torfs in De Standaard
> Meer boeken van deze auteur
| Spinnenverdriet | Gebonden | 15 10 2009 | € 18.90 |
| Zeewater is zout zeggen ze | Gebonden | 07 03 2008 | € 12.50 |
| Zeewater is zout, zeggen ze | Paperback | 29 12 2009 | € 12.50 |
STUUR DOOR