Caterina Bonvicini |
Het evenwicht van haaien
> Inhoudsbeschrijving
Sofia’s vader reist de wereld rond voor zijn grootste fascinatie: haaien. Hij bestudeert en fotografeert ze van heel dichtbij, zonder kooi of bescherming, met roekeloze bravoure. Zijn contact met Sofia verloopt via e-mails over zijn opwindende ontmoetingen met de haaien.
De mensen die Sofia leert kennen, zijn even fascinerend als haaien. En ook zij kunnen gevaarlijk zijn.
Met scherpe pen beschrijft Bonvicini de verwondingen die je oploopt tijdens het leven. Het evenwicht van haaien is een roman over eenzaamheid en liefde, vriendschap en passie.
De mensen die Sofia leert kennen, zijn even fascinerend als haaien. En ook zij kunnen gevaarlijk zijn.
Met scherpe pen beschrijft Bonvicini de verwondingen die je oploopt tijdens het leven. Het evenwicht van haaien is een roman over eenzaamheid en liefde, vriendschap en passie.
> Tekstfragment
‘Kijk niet zo naar me, Sofia.’
‘Hoe?’
‘Zo vol bewondering. Alleen omdat ik eerlijk ben geweest. We weten allebei heel goed dat dat niet veel voorstelt. Deze wereld stelt heel wat andere eisen aan ons. Of niet soms?’
Hoe dan ook, hij had gelijk: ik hoefde alleen maar te wachten. Het duurde niet lang of de tweede geest van Arturo kwam tevoorschijn. Verdwenen was de losbandige, de hedonist, de levenskunstenaar, en daarvoor in de plaats kwam de huismus, de slak die zich vastklampte aan zijn huisje, de man die alles saai vindt. Het was afgelopen met de uitstapjes, en niks geen restaurants meer. Hij had altijd slaap.
‘Ik ben moe. Kom je bij mij thuis?’
Ik ging erheen, ik kookte. Ik bracht zelfs de boodschappen mee, aangezien zijn koelkast altijd leeg was, ook al zat de supermarkt bij hem om de hoek. Hij nam niet eens meer de moeite om me te vermaken. Hij schonk zijn wijnglas vol en ging naar de muur zitten staren. We waren nog niet zo vertrouwd dat we lange stiltes konden verdragen.
‘Hoe?’
‘Zo vol bewondering. Alleen omdat ik eerlijk ben geweest. We weten allebei heel goed dat dat niet veel voorstelt. Deze wereld stelt heel wat andere eisen aan ons. Of niet soms?’
Hoe dan ook, hij had gelijk: ik hoefde alleen maar te wachten. Het duurde niet lang of de tweede geest van Arturo kwam tevoorschijn. Verdwenen was de losbandige, de hedonist, de levenskunstenaar, en daarvoor in de plaats kwam de huismus, de slak die zich vastklampte aan zijn huisje, de man die alles saai vindt. Het was afgelopen met de uitstapjes, en niks geen restaurants meer. Hij had altijd slaap.
‘Ik ben moe. Kom je bij mij thuis?’
Ik ging erheen, ik kookte. Ik bracht zelfs de boodschappen mee, aangezien zijn koelkast altijd leeg was, ook al zat de supermarkt bij hem om de hoek. Hij nam niet eens meer de moeite om me te vermaken. Hij schonk zijn wijnglas vol en ging naar de muur zitten staren. We waren nog niet zo vertrouwd dat we lange stiltes konden verdragen.
> Recensie
‘Een formidabele roman (…). Bonvicini is een absolute ontdekking. Briljant en wreed (…). Duik snel in deze prachtige roman.’ ? Le Nouvel Observateur
‘Het evenwicht van haaien is niet enkel een goed gecomponeerd boek, ook de psychologie wordt interessant uitgewerkt en de existentiële levensvragen zijn niet oppervlakkig en vaak confronterend. Bonvicini’s humor is overtuigend: ze kan je laten glimlachen over de zwaarste thema’s. In het begin van de roman lijkt de parallel tussen de emoties van mensen en haaien vergezocht, maar gaandeweg wordt ook dat aspect boeiender.
De personages zijn allemaal labiel. Op het eerste gezicht is de vader dat niet, maar hoe gek kun je zijn om zonder kooi, zonder bescherming, tussen levensgevaarlijke haaien te zwemmen? Evenwicht is een groot goed waar alle personages voortdurend naar op zoek zijn.
Het evenwicht van haaien is echter ook een roman over leegte, pijn, wanhoop, eenzaamheid, waanzin, liefde en Turijn.
Voor deze donkere roman met een vleugje hoop kreeg Bonvicini in 2008 samen met Paolo Giordano (De eenzaamheid van de priemgetallen) de dertiende Premio Letterario Frignano. De roman van Bonvicini is stukken beter dan die van Giordano.’ – de Leeswolf
‘Meer psychologische diepgang [dan Silvia Avallone’s Staal] biedt Caterina Bonvicini’s Het evenwicht van haaien, dat vooral ook in Frankrijk succes oogstte. In deze verrassende, indrukwekkende roman worstelt Sofia met suïcidale depressies, op zichzelf al een gedurfd onderwerp binnen de Italiaanse letteren. Bovendien trekt de jonge vrouw onwillekeurig liefdes aan die haar leven nog verder compliceren. Haar vader reist intussen de hele wereld af, zijn zonderlinge passie voor alle mogelijke haaiensoorten achterna. Hij stuurt zijn dochter voortdurend e-mails en videoboodschappen vol fascinerende feiten en beelden van zijn hobby.
Deze boodschappen vermengen zich uiterst subtiel en suggestief met de andere verhaallagen: het relaas over Sofia’s leven en liefdes en de indringende zoektocht naar de waarheid over het belangrijkste gemis in haar leven, haar moeder. Zij pleegde zelfmoord toen Sofia nog heel klein was. Weggekropen onder de tafel dacht Sofia nog dat het een spelletje was, tot ze zag hoe haar moeder van de balkonrand naar de hemel sprong.
Een kistje brieven dat ze van haar vader kreeg op haar achttiende verjaardag en nu eindelijk durft te openen, stelt Sofia’s wankele geest verder op de proef. De brieven bevatten schokkende onthullingen over de zwarte periodes uit haar moeders leven, de eerste jaren van haar (ongewilde) moederschap en de pijnlijke verhouding met haar dochtertje.
Hartverwarmend – zoals ze in Nederland worden aangeprezen – kun je deze en andere romans amper noemen. De terugkerende obsessie met tragische levens van kinderen, pubers en adolescenten leest meer als een uitbanning van trauma’s, als een vlucht uit een maatschappij van gesettelde volwassenen en ouderen die bitter weinig aandacht hebben voor behoeften en problemen van de jongere generaties.’ – Trouw
‘Het evenwicht van haaien is niet enkel een goed gecomponeerd boek, ook de psychologie wordt interessant uitgewerkt en de existentiële levensvragen zijn niet oppervlakkig en vaak confronterend. Bonvicini’s humor is overtuigend: ze kan je laten glimlachen over de zwaarste thema’s. In het begin van de roman lijkt de parallel tussen de emoties van mensen en haaien vergezocht, maar gaandeweg wordt ook dat aspect boeiender.
De personages zijn allemaal labiel. Op het eerste gezicht is de vader dat niet, maar hoe gek kun je zijn om zonder kooi, zonder bescherming, tussen levensgevaarlijke haaien te zwemmen? Evenwicht is een groot goed waar alle personages voortdurend naar op zoek zijn.
Het evenwicht van haaien is echter ook een roman over leegte, pijn, wanhoop, eenzaamheid, waanzin, liefde en Turijn.
Voor deze donkere roman met een vleugje hoop kreeg Bonvicini in 2008 samen met Paolo Giordano (De eenzaamheid van de priemgetallen) de dertiende Premio Letterario Frignano. De roman van Bonvicini is stukken beter dan die van Giordano.’ – de Leeswolf
‘Meer psychologische diepgang [dan Silvia Avallone’s Staal] biedt Caterina Bonvicini’s Het evenwicht van haaien, dat vooral ook in Frankrijk succes oogstte. In deze verrassende, indrukwekkende roman worstelt Sofia met suïcidale depressies, op zichzelf al een gedurfd onderwerp binnen de Italiaanse letteren. Bovendien trekt de jonge vrouw onwillekeurig liefdes aan die haar leven nog verder compliceren. Haar vader reist intussen de hele wereld af, zijn zonderlinge passie voor alle mogelijke haaiensoorten achterna. Hij stuurt zijn dochter voortdurend e-mails en videoboodschappen vol fascinerende feiten en beelden van zijn hobby.
Deze boodschappen vermengen zich uiterst subtiel en suggestief met de andere verhaallagen: het relaas over Sofia’s leven en liefdes en de indringende zoektocht naar de waarheid over het belangrijkste gemis in haar leven, haar moeder. Zij pleegde zelfmoord toen Sofia nog heel klein was. Weggekropen onder de tafel dacht Sofia nog dat het een spelletje was, tot ze zag hoe haar moeder van de balkonrand naar de hemel sprong.
Een kistje brieven dat ze van haar vader kreeg op haar achttiende verjaardag en nu eindelijk durft te openen, stelt Sofia’s wankele geest verder op de proef. De brieven bevatten schokkende onthullingen over de zwarte periodes uit haar moeders leven, de eerste jaren van haar (ongewilde) moederschap en de pijnlijke verhouding met haar dochtertje.
Hartverwarmend – zoals ze in Nederland worden aangeprezen – kun je deze en andere romans amper noemen. De terugkerende obsessie met tragische levens van kinderen, pubers en adolescenten leest meer als een uitbanning van trauma’s, als een vlucht uit een maatschappij van gesettelde volwassenen en ouderen die bitter weinig aandacht hebben voor behoeften en problemen van de jongere generaties.’ – Trouw
> Meer boeken van deze auteur
| Het evenwicht van haaien | Gebonden | 06 10 2010 | € 19.90 |
STUUR DOOR