Lucie is opgevoed door haar grootouders en gaat na een lange tijd van bewuste afwezigheid terug naar de ‘ouderlijke’ boerderij omdat grootvader ernstig ziek is. Lucie is een dramaturge met schrijfambities. Ze is net begonnen met haar eerste toneelstuk, dat handelt over een Amerikaanse terrorist. Terwijl ze een poging doet deze onbekende Amerikaan te doorgronden, verdwijnt ze langzaam in de concrete wereld van haar grootouders. Waar het patroon van de dagen vastligt, en gesprekken zich beperken tot het gevaar van de scherpe bocht in de weg of de voorbereiding van de jaarlijkse kermisborrel. Waar het wachten op grootvaders sterven zelfs een alledaagse bezigheid lijkt, en waar een Amerikaanse terrorist een persoon is uit een andere, ondenkbaar verre wereld.
Haar wegblijven van het huis waar ze was opgegroeid begon ooit als een omslachtige poging om haar grootouders uit te dagen. Om van hen een toenadering te eisen. Een verlangen te zien. Gewoon iets kleins. ‘Waarom kom je niet?’ Een vraag. Die niet kwam. En waar ze op wachtte. Ondanks haar groeiend onbehagen en misschien zelfs gemis, wachtte ze. Ze had nooit gedacht dat zoiets zo lang kon duren. Ze had het niet al te tragisch bedoeld. Maar naarmate de tijd verstreek, werd de stilte een grotere uitspraak dan ooit voorzien, en het doorbreken ervan werd met de dag ondenkbaarder.
Klik hier op een uitgebreid fragment
STUUR DOOR