Ruth Hopkins |
Ik laat je nooit meer gaan
> Inhoudsbeschrijving
Nadat in 2000 prostitutie werd gelegaliseerd in Nederland, zette de gemeente Nieuwegein het bordeel Flair op de vergunningenlijst. Journalist Ruth Hopkins sprak met de uitbater van het bordeel, die zonder omhaal vertelde over de gevolgen van de wetswijziging. Hij had moeite personeel te vinden omdat Nederlandse vrouwen liever anoniem blijven. Maar hij had een oplossing: ‘Ik heb nu vrouwtjes gekocht in Portugal. Twintigduizend gulden heb ik voor ze neergeteld. Ik wacht nu alleen nog op de paspoorten.’
Deze wonderlijke uitspraak van de seksbaas was voor Hopkins de aanleiding om vrouwenhandel in Nederland verder te onderzoeken. In Ik laat je nooit meer gaan beschrijft ze gedetailleerd de handel van de bordeelhouder, de problemen van politieagenten op de Amsterdamse Wallen, en het lot en leven van vrouwen die verhandeld werden. Na langdurige gesprekken kwam Hopkins tot een uiterst kritisch beeld van de aanpak van de Nederlandse politiek, justitie en politie als het gaat om de slachtoffers van vrouwenhandel.
Deze wonderlijke uitspraak van de seksbaas was voor Hopkins de aanleiding om vrouwenhandel in Nederland verder te onderzoeken. In Ik laat je nooit meer gaan beschrijft ze gedetailleerd de handel van de bordeelhouder, de problemen van politieagenten op de Amsterdamse Wallen, en het lot en leven van vrouwen die verhandeld werden. Na langdurige gesprekken kwam Hopkins tot een uiterst kritisch beeld van de aanpak van de Nederlandse politiek, justitie en politie als het gaat om de slachtoffers van vrouwenhandel.
> Tekstfragment
In de kleine, tochtige ruimte met witgekalkte muren stond een houtkacheltje, maar het vuur bood nauwelijks warmte tegen de gure wind die door het pand raasde. Albana keek de vrouwelijke gemeenteambtenaar van het Noord-Albanese bergdorpje Grash strak aan en zwaaide even met haar identiteitsbewijs. De ambtenaar zat achter een groot vergeeld boek. Hoewel het volgens de Albanese wet eigenlijk niet mag, schreef ze met pen het bewijs voor ons uit. Ze vroeg mij niet naar een identificatiebewijs. Nadat ze in het vergeelde boek de namen en geboortedata van haar vijf broers, zus en ouders had opgezocht en opgeschreven, plakte ze Silda's foto, die Silda me in Eindhoven had gegeven, op de bewijzen. Buiten, op het pleintje voor het gemeentehuis, hingen de mannen van het dorp wat rond. Een van hen kwam nieuwsgierig naar binnen. ‘Silda Kleja? Die ken ik wel’, zei hij, met een blik op de foto. ‘Ik weet wat voor soort werk ze doet in West-Europa.’
Klik hier voor een uitgebreid fragment
Klik hier voor een uitgebreid fragment
> Meer boeken van deze auteur
| Ik laat je nooit meer gaan | Gebonden | 18 10 2005 | € 10.00 |
STUUR DOOR