Nieuws |

Blog van de redactie (2)

Schrijfaspiraties

Mijn zus heeft schrijfaspiraties. Geen roman, nee, ze wil schrijven over haar vakgebied diëtiek. Op haar zesendertigste heeft ze de moed gehad een nieuwe studie op te pakken en vier jaar lang studeerde ze in de avonduren, terwijl ze overdag geld verdiende en twee kleine kinderen rustig probeerde te houden. Eindelijk is ze klaar, met een dikke acht voor haar scriptie over diëten voor vrouwen in de overgang. Het schrijven is haar en anderen zo goed bevallen dat ze nu interviews maakt voor een vakblad. Maar de aspiraties reiken verder. Zou een boek over haar onderzoek niet leuk zijn, vraagt ze zich af? Zo'n vijftig procent van de bevolking heeft immers met de overgang te maken, vroeg of laat. En zegt men niet altijd: een kilo meer per jaar? Kortom: dat onderwerp moet veel mensen aanspreken. Aangezien ik een paar jaar ouder ben kan ik dat alleen maar beamen.

Maar dat schrijven, zou dat wel lukken? Voor het grote publiek schrijven is immers heel wat anders dan voor een docent die toch wel snapt wat de bedoeling is. Daarom heb ik haar geadviseerd om eerst eens allerlei korte stukjes te schrijven en die bijvoorbeeld bij bladen aan te bieden. Of een blog te beginnen. Of gewoon lekker voor zichzelf te schrijven als ze zich weer ergert aan moeders die te veel snoep uitdelen of als ze met vriendinnen kletst over hoe je kinderen aan de groente krijgt. Hoe meer je schrijft, hoe meer je ontdekt wat je stijl is, welk genre je lekker ligt. Hoe meer je terugleest, hoe meer je ziet wat je valkuilen zijn. En je teksten aan andere mensen laten lezen is ook altijd een goede tip. Maar dan wel mensen die eerlijk durven zijn. Niet je partner, die bij alles uitroept hoe knap hij het wel niet vindt. Nee, ongezouten kritiek op inhoud en schrijfstijl, daar kun je tenminste wat mee. Schrijven, herschrijven, schrappen, weggooien en opnieuw beginnen. En die spellingsfouten zijn echt niet zo belangrijk, die kan een corrector eruit halen.

Ik vind het knap van mijn zus, en ik hoop dat ze als mijn jongste neefje over twee weken naar school mag er eens goed voor gaat zitten en een plan maakt. Want ik denk dat ze het kan en dat het haar gaat lukken. Het kriebelt namelijk bij haar en dat is een heel belangrijke voorwaarde om voor het toetsenbord te gaan zitten. Ik heb die kriebels niet. Meestal niet. Tot vanmiddag, toen ik dacht: ik ga een stukje schrijven over mijn zus met schrijfaspiraties.